Giorgio Armani wordt 90 jaar: Zo was het om met hem te werken
bezig met laden...
Mensen |opinie
Giorgio Armani wordt vandaag negentig jaar, en met deze indrukwekkende mijlpaal kan ik niet anders dan terugdenken aan mijn tijd als damesmodeontwerper in zijn team aan het begin van het nieuwe millennium. Ik arriveerde op mijn vijfentwintigste op het hoofdkantoor van Armani. Ik had net mijn masteropleiding aan Central Saint Martins in Londen afgerond, destijds een vervallen, wetteloze plek waar opvallend geklede studenten en docenten elkaar op luide toon uitscholden in de gangen, een ritueel dat op de een of andere manier wederzijds respect inspireerde. En daar was ik dan, ik zag eruit alsof ik achterstevoren door een heg was gesleept, getransporteerd naar de pittoreske historische wijk Brera in Milaan, in dit palazzo met ruime kamers waar alle design werkzaamheden van Armani waren gehuisvest.
Meteen werd ik overvallen door schroom. De slanke, gepolijste leden van Armani's team zouden me doorzien als een buitenstaander en me de geplaveide straat op schoppen waar ik thuishoorde. Sterker nog, het was een constante zorg van me gedurende mijn zes jaar daar.
Om bij Armani's selecte gezelschap te horen, moest je ernaar handelen en de rol spelen. Je moest zachtjes spreken, zachtjes lopen, zachtjes ontwerpen. Je moest het vermogen bezitten om wijde broeken te dragen zoals Katharine Hepburn in The Philadelphia Story in een tijd dat Kate Moss Glastonbury domineerde in haar skinny jeans.
Meester van de Italiaanse mode wordt 90
Hoewel hij door Italianen met veel eerbied "Il Maestro" (de meester) wordt genoemd, werd de wereldberoemde ontwerper door ons, zijn werknemers, aangesproken met Signor Armani, zelfs door familieleden. Er werd een zekere formaliteit, zo niet onderdanigheid, van ons verwacht in onze dagelijkse interacties met hem. En als vrouwen leerden we al snel dat we de filosofie van Armani in alle opzichten moesten belichamen, en dan bedoel ik ook echt belichamen. Hij vond bepaalde fysieke eigenschappen aantrekkelijk, en we probeerden aan deze voorkeuren te voldoen: een klein hoofd (wat kon worden bereikt door mutsen of kapsels), een platte borst, een lang bovenlichaam, een ietwat afstandelijke uitstraling en een zekere genderfluïditeit - destijds "androgynie" genoemd. Veel van zijn favoriete dameslooks waren gebaseerd op wat hij de "garçon"-esthetiek noemde. En hoewel ik er ongetwijfeld door beïnvloed ben, voel ik niet de behoefte om de huidige lens van body positivity te projecteren op deze ervaring van twintig jaar geleden.
Als jonge ontwerper leerde ik de taal van Armani spreken op hetzelfde moment dat ik Italiaans leerde. Maar ik was samen met een paar andere jonge creatieven van gerenommeerde modeopleidingen aangenomen om iets nieuws in het lexicon van het huis te introduceren, en met name in de Emporio Armani-lijn die gericht was op een jonger publiek. Sublijnen waren destijds big business bij de Italiaanse merken: Prada had Miu Miu; Dolce & Gabbana had D & G, Moschino had Cheap & Chic, Versace had Versus. Mijn portfolio weerspiegelde geen Armani-esthetiek, maar de HR-manager leek te denken dat een beetje frictie niet alleen het ontwerpproces, maar uiteindelijk ook de catwalks ten goede zou komen.
Maar niemand leek Signor Armani hiervan op de hoogte te hebben gesteld. Daardoor sprak ik vaak verkeerd, gaf ik onverwacht mijn mening en kreeg ik een reprimande van de meester zelf tijdens de gespannen dagen van de voorbereidingen voor de catwalk. Een misdaad die ik vaak beging, was het voorstellen van een schoen of tas die hij simpelweg onbespreekbaar vond.
Toch kan ik bevestigen dat hij een maestro is. De ongeëvenaarde strengheid waarmee hij kleur begrijpt, is niet van de Dries Van Noten- of Pierpaolo Piccioli-school van botsende harmonie. Giorgio Armani aan het werk zien, terwijl hij tinten en texturen laag over laag aanbrengt, is als het bijwonen van een symfonie, een adagio - zacht, intiem en langdurig, kabbelend naar een aangrijpend einde. Zijn kenmerkende golvende stoffen, de verleidelijke glans van kralen en het ranke silhouet vormen samen een uniek standpunt dat direct herkenbaar is.
En in een luxelandschap waarin elke ontwerper zijn eigen merkgebonden versie van hetzelfde item maakt, is het duidelijker dan ooit dat het werk van Giorgio Armani niet bedoeld is om vergeleken te worden met de andere Italiaanse modehuizen. Het opnieuw uitvinden van de codes die hem sinds de jaren 70 fascineren, houdt hem eeuwig geïnspireerd, en hij kan er alleen maar van beschuldigd worden zichzelf te kopiëren.
Die zes jaar bij Armani springen eruit als een van de meest vormende periodes in mijn leven. Het is gemakkelijk om bij een bedrijf te gaan werken waar je stijl naadloos aansluit bij de merkvisie. Maar doordat ik constant tegen de beige stroom in zwom, heb ik me persoonlijk onherkenbaar ontwikkeld. Ik ben in mijn eigen kleuren gegroeid. Ik heb zelfs een paar handenvol magie over zijn catwalk gestrooid. Terugkijkend beschouw ik het als een eer en een voorrecht dat ik zo vroeg in mijn professionele carrière tot Armani's heilige cirkel mocht toetreden.
Volgend jaar bestaat het modehuis Armani vijftig jaar, terwijl de man zelf negentig wordt vandaag (11 juli). En met oprechte vreugde en dankbaarheid wens ik il maestro nog vele gelukkige jaren toe.
Dit artikel verscheen eerder op FashionUnited.com. Vertaling door AI en bewerking door Caitlyn Terra.