Pierre Cardin-museum in Venetië brengt 75 jaar creatie tot leven
Modehuis Pierre Cardin opent een museum in Venetië in de voormalige residentie van de couturier, het Palazzo Bragadin (Calle del Tentor). 141 modellen uit een archief van zo'n 30.000 stuks, waaronder duizenden zeer significante stukken, illustreren zijn creatieve vocabulaire en brengen de geest van het huis opnieuw tot leven.
De keuze voor de opening van dit museum op drie september is geen toeval. Precies 75 jaar geleden, op 3 september 1951, vond in Venetië het beroemde 'Bal du siècle' plaats. Pierre Cardin had zijn modehuis tien maanden daarvoor opgericht.
Volgens Rodrigo Basilicati-Cardin, president en artistiek directeur van modehuis Pierre Cardin, in een interview met FashionUnited, stuurde Christian Dior diverse klanten naar hem door. Dior was zelf erg in trek voor het evenement. Onder de doorgestuurde klanten bevond zich Salvador Dalí.
De opdrachten die hieruit voortkwamen, leverden de jonge couturier genoeg geld op voor investeringen in zijn bedrijf en de voortzetting van zijn onafhankelijke ontwikkeling.
Vijfenzeventig jaar later keert het verhaal van Pierre Cardin terug naar Venetië, de plek waar zijn ondernemersavontuur een van zijn eerste grote impulsen kreeg.
Pierre Cardin: een definitief architectonische benadering van kleding
Deze eerste selectie is gebaseerd op de stukken die Pierre Cardin tentoonstelde in zijn vorige museum in Parijs.
Het zijn zeer sculpturale en architectonische stukken. Soms met stijve maar lichte structuren die opvouwbaar of verkleinbaar zijn voor transport.
Rodrigo Basilicati-Cardin herinnert zich hun eerste ontmoeting. Hij merkte toen op dat zijn creaties meer op sculpturen leken dan op kleding. De couturier antwoordde: “Voor mij is mijn kledingstuk het glas. En de vrouw, door haar vorm, is de champagne die erin zit.”
De tentoonstelling toont talrijke outfits van synthetische materialen. Pierre Cardin was er dol op en associeerde ze met zijn toekomstvisie.
Deze eerste selectie zal evolueren. Elke drie september komt er een nieuw thema, met ruimte voor andere objecten zoals meubels of de 630 hoeden uit het archief.
Renée, die haar hele carrière bij Cardin werkte en nu de archieven beheert, vertelt hoe de ontwerper allerlei materialen gebruikte om te experimenteren. Ze herinnert zich dat ze meerdere keren naar de doe-het-zelfafdeling van BHV ging om materialen voor zijn ideeën te vinden. Ze grapt dat ze het risico liep ‘voor gek te worden versleten’.
Het Palazzo Bragadin: waar de relatie tussen Pierre en zijn toekomstige opvolger begon
Het Venetiaanse paleis werd in 1981 door Pierre Cardin gekocht. Rodrigo Basilicati-Cardin ontmoette er zijn oom voor het eerst in 1994.
Daarna schreef Rodrigo naar Pierre om zijn tekeningen te tonen. De couturier moedigde hem aan een project te realiseren en bood hem aan in zijn huis in Venetië te komen wonen. Hij kocht zelfs een piano voor hem, die nu deel uitmaakt van de tentoonstelling. Rodrigo, een pianist, speelde tot zijn 36e en koos daarna voor design en creatie.
Vanaf 2002 sprak Pierre Cardin publiekelijk over zijn opvolging. “Mijn oom sprak met mij via de kranten,” vertelt Rodrigo. Gevraagd door Le Figaro naar zijn toekomst, antwoordde de couturier: “Ik heb een neef, hij heet Rodrigo, hij is ingenieur.” Rodrigo vatte dit op als een uitnodiging om zijn toekomst binnen het modehuis te overwegen.
Pierre Cardin wil zijn licenties opnieuw verbinden met zijn creatieve identiteit
Naast de erfgoedwaarde komt de opening van het museum op een moment dat Rodrigo Basilicati-Cardin de creatieve identiteit van het huis wil herbevestigen in de commerciële activiteiten.
Modehuis Pierre Cardin is nog steeds een familiebedrijf en volledig onafhankelijk. Het werkt wereldwijd met ongeveer 130 licenties. Rodrigo legt uit dat hij er jaarlijks drie of vier beëindigt als ze de Cardin-identiteit onvoldoende respecteren, om ze vervolgens te vervangen.
De best presterende productcategorieën zijn herenkostuums en sportswear. Voor dameskleding zijn er aanzienlijk minder licenties. De parfums zijn opnieuw gelanceerd met een wereldwijde Italiaanse licentiehouder.
Bovenal identificeert hij zijn belangrijkste taak: ‘nu de directe band met de licenties herstellen’. Volgens hem heeft de geleidelijke terugtrekking van Pierre Cardin ertoe geleid dat sommige licentiehouders kozen voor commerciëlere producten die minder direct verband hielden met zijn design.
Dit geeft het museum een strategische dimensie: de archieven worden een visueel repertoire waarmee Rodrigo de essentie van Cardin kan herbevestigen.
Een toekomst die zich al vertaalt in een samenwerking met Eurotunnel en een andere met astronauten. Het is een manier om het futurisme, de historische creatieve pijler van het huis, om te zetten in uitgesproken hedendaagse projecten.