WK 2026: explosief stijgende shirtprijzen stuwen handel in replica’s

Parijs - Het officiële shirt voor 110 euro of de namaakversie die tien keer goedkoper is? Met het WK 2026 in aantocht drijft de aanhoudende prijsstijging van shirts veel supporters naar een parallelle markt met uiterst realistische replica's, die in handen is van criminele netwerken.

“Het is bijna onmogelijk om het verschil te zien tussen de twee”, prijst een lid op een online forum zijn aankoop van een nagemaakt shirt van Spanje voor het WK 2026, dat hij binnen tien dagen ontving.

Het merklogo op de juiste plek geborduurd, artistieke details in watermerk: hij prijst het ‘zeer solide vakmanschap’ van deze vervalser. Deze biedt shirts aan voor ongeveer vijftien euro, waaronder de nieuwe tenues voor Mbappé, Messi, Cristiano Ronaldo, Lamine Yamal en anderen tijdens het Wereldkampioenschap in de Verenigde Staten, Mexico en Canada (11 juni - 19 juli).

“Tegenwoordig kan iedereen online een nepvoetbalshirt kopen”, betreurt Delphine Sarfati, algemeen directrice van de Union des fabricants (Unifab), tegenover AFP. Ze merkt op dat ‘de inbeslagnames van namaakartikelen sinds 2020 verviervoudigd zijn’ en dat ‘namaak vijftien procent van de markt voor sportartikelen uitmaakt’.

“Hele fabrieken”

“We zijn geëvolueerd van de Italiaanse mama die ze in een achteraf-atelier maakte naar hele fabrieken in China”, waarschuwt ze.

Een observatie die met AFP wordt gedeeld door Yann Ambach, hoofd van het bureau voor tarief- en handelsbeleid bij de Franse douane: “We hebben te maken met grootschalige fraude, criminele netwerken en georganiseerde misdaad (...). Het produceren, vervoeren en kopen van namaak is niet onschuldig. Het voedt criminele netwerken, leidt tot banenverlies, verlies van knowhow en derving van belastinginkomsten.”

“Bij grote internationale sportevenementen zien we duidelijk een toename in het aantal in beslag genomen namaakartikelen”, benadrukt hij, terwijl dertig procent van alle inbeslagnames betrekking heeft op ‘spellen, speelgoed en sportartikelen’.

De groeiende aantrekkingskracht van deze illegale producten is deels te verklaren door de explosieve stijging van de officiële prijzen. Afhankelijk van de versie kunnen de shirts meer dan 160 euro kosten.

Volgens econoom Richard Duhautois wordt het shirt ‘een luxeproduct’. De prijsstijging is het gevolg van een versnippering van de waardeketen, legt hij uit aan AFP. Dit staat ver af van de productiekosten in de fabriek, die zich in Aziatische lagelonenlanden bevindt en niet meer dan tien procent van de uiteindelijke prijs bedraagt.

Volgens de co-auteur van het boek Foot Business (Odile Jacob, 2026) is de prijsverdeling als volgt: 35 procent voor de distributeur, 25 procent voor de fabrikant, tussen de 8 en 15 procent voor de club of federatie en 5 procent voor transport. De rest bestaat uit belastingen.

“Mode”

De econoom benadrukt dat dit systeem de teams dubbel ten goede komt. Het deel dat de fabrikanten innen, wordt namelijk gebruikt om de gigantische sponsorcontracten te financieren, zoals het contract van meer dan honderd miljoen euro per jaar tussen Nike en de Franse federatie.

Tegenover dit complexe ecosysteem werkt de parallelle markt met ‘massaproductie’, maar ‘zonder licentie en zonder marketing’, merkt hij op ter verklaring van de lage prijzen van de vervalsers. Hippolyte Genaud, medeoprichter van de Parijse vintage-shirtwinkel LineUp, ‘begrijpt dat mensen voor namaak kiezen’ gezien de inflatie.

Zeker omdat de imitaties kwalitatief een grote sprong hebben gemaakt, wat zijn expertise om echt van nep te onderscheiden bemoeilijkt: “de nieuwe shirts zijn steeds beter gemaakt, je moet echt op de details letten”. Volgens hem is de grens tussen de twee werelden aan de bron vaak erg dun: “Ik denk dat het waarschijnlijk uit dezelfde fabrieken komt (...) dat er veel bedrijven in Azië zijn die overdag voor de fabrikanten produceren en 's nachts voor een tweede netwerk”.

Tot slot merkt hij op dat de aantrekkingskracht van shirts niet langer exclusief is voor de ‘fervente voetbalfans’ die voorheen in zijn winkel samenkwamen: “Sinds vijf à zes jaar is er een nieuwe klantenkring ontstaan, met mensen die het shirt dragen als mode-item, vanwege de esthetiek”. Of het nu echt is of nep.