Stilte op Milanese modeweek voor heren: einde van de modestad of de gescheiden modeweek?

Het is geen geheim dat herenmode zelden de aandacht krijgt die damesmode wel ten deel valt. De herenmodeseizoenen in Milaan zijn altijd al ingetogener, overschaduwd door de spectaculaire damesmodekalender in de stad en de steeds ambitieuzere producties in Parijs. SS27 verscherpt deze onbalans echter meer dan ooit. Het seizoen was zo mager bezet dat de afwezigheid zelf het verhaal werd en een ongemakkelijke vraag opriep: heeft de herenmode Milaan opgegeven?

Het antwoord is al duidelijk voor het officiële einde van de Milan Fashion Week, met een verschuiving van de aandacht van de industrie naar Parijs. Voor Milaan is dit meer dan een kanttekening. Het legt een fundamenteel probleem bloot: in de strijd om aandacht, publiek en culturele relevantie heeft de stad steeds meer moeite om de internationale modewereld tot het einde toe vast te houden. Parijs profiteert hier direct van. Terwijl de aantrekkingskracht van Milaan afneemt, verzamelt de branche zich al voor het officiële einde voor de start van de herenmodeshows in Parijs, ingeluid door Louis Vuitton.

Heeft het gemengde format de herenmodeweek overbodig gemaakt?

Vergelijkbare grootschalige producties waren in Milaan zeldzaam. Een deel van de aandacht verschoof zelfs volledig buiten de officiële kalender. Een van de meest besproken herenmodepresentaties van Italië vond dit seizoen niet in Milaan plaats, maar al in Florence tijdens de Pitti Uomo. Daar debuteerde Simone Rocha met haar eerste zelfstandige herencollectie, wat voor veel weerklank zorgde. De reacties waren sterker dan op veel bijdragen van het Milanese programma.

Daarbij kwamen personele verschuivingen binnen de branche, waaronder het vertrek van Adrian Appiolaza bij Moschino en zijn snelle opvolging door de Sunnei-oprichters Loris Messina en Simone Rizzo. De meest spraakmakende gesprekken van de week ontstond dus niet uit de shows zelf, maar uit de ontwikkelingen eromheen. Dit wijst op een verschuiving van de aandacht van het officiële programma naar de bewegingen achter de schermen.

Toch trok Milaan een aanzienlijk aantal internationale merken. Thom Browne, die normaal in New York of Parijs showt, presenteerde voor het eerst in de stad. Het New Yorkse icoon Ralph Lauren keerde terug voor een tweede seizoen, en Paul Smith zette zijn aanwezigheid in Milaan voort na zijn vertrek uit Londen. Op papier zijn dit belangrijke toevoegingen. In de praktijk hebben ze de perceptie van de week echter niet fundamenteel veranderd. Prada blijft de enige lokale constante die de opwinding kan genereren die Milaan ooit als herenmodehoofdstad definieerde.

Aan presentaties was er geen gebrek, maar deze vorm spreekt per definitie een kleiner publiek aan en veroorzaakt zelden de culturele impact van een runwayspektakel. Ze zijn efficiënt, commercieel rationeel en steeds meer in lijn met hoe merken vandaag de dag willen opereren. Tegelijkertijd dragen ze bij aan een stillere, minder zichtbare modeweek, die functioneert als een handelsplatform maar als cultureel evenement nauwelijks sporen nalaat.

Een deel van deze ontwikkeling weerspiegelt diepere structurele veranderingen in de modewereld. Met het vervagen van de grenzen tussen heren- en damesmode zijn gemengde shows de standaard geworden. Voor veel merken is een scheiding van de kalenders creatief noch commercieel zinvol. Een gezamenlijke presentatie biedt efficiëntie, coherentie en een duidelijkere merkbeleving.

Het cumulatieve effect is echter minder positief. Elke beslissing om herenmode in een bredere show te integreren, schrapt een vast ankerpunt uit de herenmodekalender. Na verloop van tijd ondermijnt dit de dichtheid waar een zelfstandige modeweek van leeft. Dit versnelt een cyclus waarin minder shows leiden tot minder bezoekers uit de branche, wat op zijn beurt de relevantie van de week als geheel verzwakt.

Weinig hype ondanks veel naakte huid

Toch, ook al miste SS27 de dichtheid van shows die de Milanese herenmode ooit kenmerkten, was er in de collecties een duidelijke esthetische verschuiving zichtbaar: de terugkeer van het lichaam als centraal focuspunt.

Door de hele week heen was er een groeiende interesse van ontwerpers om de mannelijke vorm niet langer te verbergen, maar juist te tonen. Na jaren van oversized tailoring en relaxte silhouetten, hebben de creatief directeuren voor SS27 hun inspanningen duidelijk opgevoerd om het mannelijk lichaam zichtbaar te maken.

Microshorts, nauwsluitende breisels, transparante stoffen en open gedragen overhemden doken herhaaldelijk op en benadrukten de nieuwe focus op lichamelijkheid. Er ontstond echter geen uniform silhouet, maar een spectrum van geïdealiseerde lichaamsbeelden.

Sommige collecties, zoals bij Dolce & Gabbana, accentueerden bewust gespierde lichaamsbouw, terwijl Prada een duidelijk slanker, minimalistisch slim-line silhouet ontwikkelde. Een vorm die de afgelopen seizoenen grotendeels ontbrak in de herenmode en in deze scherpte voor het laatst zichtbaar was in de vroege jaren 2000.

Het naast elkaar bestaan van deze idealen weerspiegelt een bredere culturele verschuiving: mannelijkheid wordt niet langer gedefinieerd door één dominant ideaal, maar door concurrerende, vaak tegenstrijdige lichaamsbeelden. Deze ontwikkeling doet denken aan patronen die de damesmode al lang kenmerken. De groeiende verwachting om het lichaam te cureren, te optimaliseren en visueel leesbaar te maken, is nu ook volledig in de herenmode doorgedrongen. Social media heeft deze dynamiek verder versterkt, met een constante stroom van geïdealiseerde mannelijke lichaamsbeelden, en de catwalk wordt opnieuw het podium waar precies deze idealen worden uitgedragen.

Het resultaat is een herenmode die steeds meer niet alleen door kleding wordt gedefinieerd, maar ook door het lichaam eronder: zichtbaar, vormbaar en genormeerd door externe beeldwerelden. Maar hoe treffend deze verschuiving in de collecties ook was, het kon de structurele vraag die SS27 vanaf het begin begeleidde niet verhullen: heeft de herenmode Milaan opgegeven?

Voorlopig is het antwoord nee. Maar de tekenen worden duidelijker. Wanneer relevante gesprekken buiten het programma ontstaan, wanneer de branche vertrekt voordat de week voorbij is, en wanneer enkele huizen de last van relevantie bijna alleen dragen, dan heeft een modeweek haar zwaartepunt verloren, ongeacht hoeveel shows er officieel op de kalender staan.

Milaan presenteert de herenmode nog wel, maar geeft er steeds minder vorm aan. En zolang dat zo blijft, zal deze vraag niet verstommen.