Waarom Kilian Kerner vandaag de dag meer van zichzelf houdt dan van zijn baan als ontwerper

Begin dit jaar moest Kilian Kerner voor het eerst in zijn carrière wekenlang pauzeren. Niet vrijwillig, maar uit noodzaak. Dit gebeurde juist in een fase die de ontwerper zelf omschrijft als een van de meest succesvolle in zijn carrière. Privé werd deze periode echter een van de donkerste tijden van zijn leven.

Het begon allemaal met een ogenschijnlijk onschuldige hernia. In plaats van naar zijn lichaam te luisteren, besloot Kerner de Berlin Fashion Week in januari door te zetten, ondanks hevige pijn. Een beslissing met ernstige gevolgen voor zijn gezondheid. Het was een periode die hem niet alleen fysiek, maar ook mentaal tot het uiterste dreef. Naast zijn ziekte verwerkte hij een relatiebreuk en verloor hij veel wat voorheen vanzelfsprekend leek.

In een gesprek begin juli blikt Kerner terug op deze periode. Hij vertelt openhartig over de aanleiding en de veranderingen die het teweegbracht. Hij vertelt hoe hij, ondanks alles, zijn weg terugvond naar de catwalk. Eerst met een show in Parijs en begin deze maand met zijn nieuwe collectie ‘Burning Symphony’ tijdens de Berlin Fashion Week. Deze collectie is voor hem meer dan alleen een nieuw seizoen. Het gaat over de nieuwe grenzen die hij zichzelf stelt, zijn kritische kijk op Berlijn als modestad, commercie als bewuste keuze in plaats van een compromis, en zijn langetermijnplannen in de Verenigde Staten.

Meneer Kerner, u heeft zich publiekelijk, onder andere op sociale media, zeer open uitgelaten over uw lijdensweg van de afgelopen maanden. Kunt u ons nog eens meenemen naar het begin, naar de Berlin Fashion Week in januari?

Jazeker. In het begin was de aandoening vrij onschuldig, slechts een scheurtje in een tussenwervelschijf. De situatie verslechterde echter doordat ik de Fashion Week in januari doorzette in plaats van naar mijn lichaam te luisteren. Ik had ongelooflijke pijn, vooral tijdens de Fashion Week. Ik slikte zeventien, achttien tabletten per dag, voornamelijk morfine, totdat alleen oxycodon nog hielp. Mijn rug werd verdoofd en er gebeurde van alles om die show mogelijk te maken. Het was volkomen idioot; dat had ik nooit moeten doen. Ik had moeten zeggen: “Het team regelt het, maar ik moet naar het ziekenhuis.”

De gevolgen van die beslissing, om de show ondanks alles door te zetten, waren uiteindelijk zeer ingrijpend…

Ja, het gevolg was maandenlange afwezigheid van werk. Voor het eerst in mijn leven als modeontwerper. Niet uit onwil, maar omdat het simpelweg niet ging. De gevolgen van wat ik mezelf heb aangedaan, voel ik tot op de dag van vandaag. De arts zei voor de show: “Zeg het af. Het enige wat ik u nog kan aanbieden, is oxycodon.” Maar afzeggen was voor mij geen optie. Dus nam ik het medicijn. Ik was als onder invloed, maar pijnvrij.

Die toestand duurde waarschijnlijk niet lang, of wel?

Nee, de volgende ochtend was alles nog erger. Mijn been en voet waren gevoelloos. De situatie werd zo kritiek dat er een traumahelikopter werd ingezet. Toen ik niet meer kon opstaan, wilden ze me verdoven voor het transport. Dat werkte niet goed, waarschijnlijk door de medicatie die ik al had genomen. Er stonden veertien mannen in mijn slaapkamer. Uiteindelijk hebben ze me gefixeerd, in een draagzak gelegd en mijn huis uitgedragen.

Dat gevoel van overgeleverd en hulpeloos zijn was het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. In het ziekenhuis namen ze me niet serieus en na zes uur werd ik ‘naar huis gestuurd’. Twee dagen later bleek na een MRI-scan dat er iets in de tussenwervelschijf was gescheurd. Toen werd ik geopereerd. Toen ik na de operatie wakker werd, was de eerste vraag: “Kunt u ademen?” Ik begreep er niets van. Ze legden uit dat mijn ademhaling tijdens de operatie niet goed functioneerde.

Was dat een wake-upcall voor u?

Vandaag de dag ben ik dankbaar. Ik heb de kans gekregen om me als mens te ontwikkelen en mijn prioriteiten zijn veranderd. Ik houd nog steeds zielsveel van dit werk en deze passie. Maar ik houd meer van mezelf. En dat moest ik eerst leren. Ik hield alleen van mezelf omdat ik een succesvolle modeontwerper was. Nu zie ik mijn eigenwaarde in. Als iemand zou vragen of ik alles zou willen opgeven wat er sinds eind november 2025 is gebeurd, zou ik direct ja zeggen. In de hoop dat iets in mijn hoofd toch leidt tot het leven dat ik nu heb. Ik zeg niet dat het beter is, maar anders en gezonder. Deze verandering in mijn hoofd en hart is het beste wat me ooit is overkomen. Ik ben een ander mens geworden. Ik heb nog steeds dezelfde waarden, maar leef mijn leven compleet anders.

Wat heeft u sindsdien concreet veranderd?

Ik stel nu duidelijke grenzen. Vroeger wist iedereen dat een berichtje ‘s avonds meestal nog een antwoord kreeg. Dat is veranderd. Ik neem alles nog even serieus en houd er nog evenveel van, maar ik houd meer van mezelf. Het meest intense moment was een gesprek met mijn assistente over wat er had kunnen gebeuren als het mis was gegaan. Ik zei dat ik een vervuld leven had gehad, de grote liefde had gekend en meer succes had dan ik ooit had durven dromen. Niemand had kunnen zeggen dat Kilian iets had gemist. Maar toen kwam de gedachte dat veel onuitgesproken was gebleven.

Ik heb vrienden en mezelf te lang verwaarloosd. Ik besefte dat ik niets onuitgesproken kan laten, omdat ik er niet mee kan slapen. Mijn therapie was onder andere schrijven: brieven die nooit zijn verstuurd, soms maar twee zinnen, en hele dagboeken over de ziekte, de breuk en alles daartussenin.

Was uw show ‘Burning Symphony’ begin deze maand op de Berlin Fashion Week ook een vorm van therapie om dit hoofdstuk van uw leven af te sluiten?

Ik geloof niet zozeer in loslaten en nieuwe beginnen. Ik denk dat je in het leven altijd verdergaat; dat doen we elke dag. Maar ik hoop dat ik me een stuk vrijer voel dan voorheen.

Na alles wat u heeft meegemaakt, verbaast het me dat u dit seizoen überhaupt een collectie presenteert…

Half april dacht ik nog dat het niet zou lukken. Ik had geen enkel ontwerp. De show afzeggen voelde mentaal niet als de juiste oplossing. Bovendien hadden we contracten. Toen kreeg ik een idee: of een lange wereldreis, of een verhuizing naar L.A. De volgende ochtend was het duidelijk: ik verhuis naar L.A. Vanaf dat moment veranderde er iets in mijn hoofd. Plotseling kon ik weer helder over mijn werk nadenken.

Hoe ging het verder?

Ik belde mijn stylist, met wie ik al twaalf jaar samenwerk, en zei: “Ik heb een thema en een idee dat ik wil uitwerken. Meer is er niet. Geen stof. Geen tekening. Kan ik volgende week naar Hamburg komen om de collectie te bespreken?”

Om de druk niet te hoog op te voeren, spraken we af dat ik slechts tien nieuwe looks zou ontwerpen als kern van de collectie. De rest zou bestaan uit oude stijlen in nieuwe stoffen. Uiteindelijk liep het anders. Toen ik eenmaal begon, was ik niet te stoppen. Binnen twee dagen had ik een compleet nieuwe collectie ontworpen.

Waar staat de collectie voor?

De collectie is ook na de presentatie nog lang niet af. Het is een collectie die leeft tussen twee uitersten: pijn en verscheurdheid die samenkomen met glamour. Veel stukken in de collectie weerspiegelen mijn pijn, zeker als je het verhaal kent. Ik heb al die pijn echt in deze ontwerpen laten vloeien.

Berlijn was echter niet de eerste show na de operatie; kort daarna stond er al een presentatie in Parijs op de planning. Hoe heeft u dat fysiek voor elkaar gekregen?

Ik heb toestemming van de artsen gekregen. Voor de operatie vroeg ik: “Wees eerlijk, over vier weken is er een show in Parijs. Is dat realistisch?” Ze zeiden dat het met goede fysiotherapie en rust mogelijk was. Dus het was duidelijk: we gaan naar Parijs.

De periode in en rond Parijs was desondanks niet makkelijk. Ik huilde constant. Tijdens de fitting had ik even een goed gevoel. Ik was afgeleid, genoot van de modellen en dacht: de collectie is goed. Maar zodra ik alleen was, stortte ik steeds weer in. De showdag zelf is een waas. Ik was wel zenuwachtig, maar beleefde veel als in een droom. Na afloop gaf ik een interview en kreeg ik zo’n heftige huilbui dat ik wegliep. Als 47-jarige man zomaar weglopen uit een interview, dat voelde voor mijzelf absurd.

Dat zijn geen gemakkelijke omstandigheden of herinneringen. Wordt Parijs desondanks een vast onderdeel van uw toekomstige strategie?

Mijn droom was altijd New York; Parijs was nooit bij me opgekomen tot dit verzoek kwam. Toen voelde het goed. Mijn doel blijft echter New York. Het plan is om binnen twee jaar de overstap van Parijs naar New York te maken.

New York is een interessante keuze, aangezien de meeste bedrijven momenteel terughoudend zijn om zich op de Verenigde Staten te richten. Waarom houdt u vast aan dat land?

Het gaat me momenteel niet om de verkoop van mijn collectie in Amerika. Het gaat erom het succes daar verder uit te bouwen via agentschappen, beroemdheden en media-aandacht. En om contacten persoonlijk te ontmoeten: stylisten, perscontacten. Dat versterkt het merk en straalt ook af op Europa. De verkoop wil ik pas stimuleren als we daar meer gevestigd zijn.

En hoe ziet de toekomst er concreet uit?

Samenwerkingen vind ik enorm interessant, maar juist dit jaar is het lastiger geworden. De budgetten zijn kleiner, ook al hebben we nog steeds goede deals. Je merkt echter hoe belangrijk de wisselwerking is: beroemdheden, marketing, shows, Parijs. Alles bij elkaar versterkt de merkbeleving.

“Ik houd van commercie.”

Samenwerkingen zijn voor u echter niets nieuws. U bent in het verleden al diverse deals aangegaan, onder andere met teleshoppingbedrijven en drogisterijketens. Voor een ontwerper die tegelijkertijd op de Fashion Weeks presenteert, is dat een vrij ongebruikelijke weg.

Ik houd van commercie. Dat zeg ik bewust, ook al hoort niet iedereen dat graag in de modewereld. Ik maak graag dingen die veel mensen kunnen dragen. En ik vind het boeiend hoe bedrijven werken, ook via samenwerkingen of projecten met partners als QVC.

Het is voor mij ontzettend belangrijk om te zien hoe mensen mijn kleding in het dagelijks leven dragen; daar gaat het uiteindelijk om. Een catwalkshow ontwerpen is niet moeilijk, dat is een kwestie van fantasie. De echte uitdaging is mode maken die mensen daadwerkelijk kopen. Zelfs online is het tegenwoordig lastig om constant successen te boeken.

Zijn er voorbeelden van recente, bijzonder succesvolle samenwerkingen?

Een groot succes waren onze ‘NUR DIE Leggings’ bij DM, en ook online verkochten ze goed. Daarnaast waren de schoenen voor Tamaris direct uitverkocht en moesten ze worden bijgeproduceerd. Tegelijkertijd zijn er natuurlijk ook dingen die niet werken.

U zei net dat het ontwerpen van shows niet moeilijk is. Toch bent u al jaren een vast onderdeel van de Berlin Fashion Week en werd u een tijdlang ook ondersteund. Is uw kijk op Berlijn als modestad sindsdien veranderd?

Naar mijn mening bevindt Berlijn zich op een doodlopend spoor. Vroeger waren er subsidies, maar die waren slecht. Ze duurden één seizoen, met geluk misschien een tweede, en daarna werden ontwerpers weer losgelaten. Dat heeft geen zin. Je moet een paar ontwerpers selecteren en hen langdurig ondersteunen, want mode is ontzettend duur. Zonder commerciële verkoop is het heel moeilijk om een merk te financieren. Mode produceren in Duitsland is zo lastig dat commercie een noodzaak is.

Heeft dat ook invloed gehad op uw samenwerking met de moderaad die de modeweek organiseert?

Ik presenteer al sinds 2008 in deze stad. Zonder arrogant te klinken: ik heb een aanzienlijke bijdrage geleverd aan het succes van de Fashion Week. De verandering bij de Fashion Council, waarbij merken nu langer worden ondersteund, is geweldig. Maar wat het commerciële aspect betreft: wij werden drie seizoenen ondersteund en daarna aan de kant gezet, met de meest vage redenen. Stiekem weten we allemaal waarom: omdat ik te commercieel ben. Ze kunnen zeggen wat ze willen, maar dat is de reden. Ik vind de visie te beperkt. Berlijn drukt een bepaalde stempel en zegt: dit is Berlijn, en al het andere niet.

Is dat mede de reden voor uw stap naar Parijs? Keert u Berlijn op de lange termijn de rug toe?

Nee, we blijven voorlopig vasthouden aan Berlijn, ook al is er in januari geen show, omdat ik eind oktober naar L.A. vertrek. Vier shows per jaar – januari, maart, juli en oktober – is een tempo dat voor mij momenteel niet werkt. Maar ik ben van plan volgend jaar in juli weer te presenteren.

Veel mensen durven niet te zeggen dat ze hun eigen weg buiten de kalender om zoeken. Als mij niet was overkomen wat er is gebeurd, had ik waarschijnlijk direct vier shows per jaar gedaan. Maar ik wil het niet. Het is mentaal te zwaar en de kwaliteit zou eronder lijden. Ik ben 47, geen 27. Ik wil nog 30 jaar goed leven.

We hebben vandaag veel gesproken over verandering en de lessen die daaruit te trekken zijn. Wat zou u jonge ontwerpers meegeven? Welke fouten kunnen ze beter vermijden?

De duurste fout van mijn leven heeft me een hoog bedrag van zes cijfers gekost. Daarom zou ik iedereen adviseren om nooit iets zonder advocaat te doen. Nooit. Een andere fout is om je niet op een gegeven moment op commercie te richten. Je kunt ook goede commercie bedrijven. Dat zijn mijn twee tips.