Modefotograaf Jasper Abels: ‘Liefde is uiteindelijk de basis van alles’

Het is Pride, een dag om de vrijheid te vieren: de vrijheid om te zijn wie je bent. In Amsterdam kun je je daaraan laten herinneren door de Pride Art Route te wandelen, met onder andere de pop-up-expo van Jasper Abels in het Pulitzer: Velvet Scars – A Kingdom of Courage. FashionUnited sprak de fotograaf over de serie en de thematiek rondom Pride.

Amsterdam mag zich vandaag in al haar kleuren laten zien. Vertel eens over de modeserie die je voor deze kunstroute hebt neergezet?

"Samen met stylist Astrid Schilders heb ik voor alle geportretteerden gekeken welke kleding hun identiteit en persoonlijkheid kon versterken. Haar en make-up spelen daarin net zo'n belangrijke rol als de kleding. Je zoekt naar de perfecte combinatie. Voor mij was het ook belangrijk dat iedereen zich krachtig en mooi voelde. Zo wist ik bijvoorbeeld dat Stijn de Vries niet terugdeinst voor een grote tule creatie en dat Kelly van der Veer een queen in zich heeft.

Ik heb veel inspiratie gehaald uit klassieke portretten en historische schilderkunst. Die beeldtaal wilde ik niet letterlijk namaken, maar vertalen naar nu: de composities, rijke stoffen, dramatiek en een gevoel van tijdloosheid. Het zien van twee dansende of kussende mannen of vrouwen hoeft niet schokkend te zijn; door het op een vanzelfsprekende manier te laten zien, hoop ik de norm op te rekken."

Vrijheid en identiteit zijn leidmotieven tijdens Pride. Is de Nederlandse mode onder reguliere omstandigheden volgens jou ook vrijgevochten?

"Nederlandse ontwerpers van Viktor & Rolf en Iris van Herpen tot Ronald van der Kemp, Claes Iversen en Tess van Zalinge zijn echte kunstenaars, en daar mogen we best trots op zijn.

Het Nederlandse straatbeeld daarentegen is de laatste jaren best ingetogen geworden met veilige kledingkeuzes, zoals veel streetwear. Tegelijk zie je juist daardoor de mensen die zich wél durven uit te spreken met kleding extra opvallen. Dat vind ik mooi. Voor mijzelf is kleding vooral iets praktisch. Ik woon op een boerderij in de natuur. Toch merk ik dat ook ik steeds meer plezier haal uit bewust kiezen wat ik draag en daarmee iets van mezelf te laten zien."

Voel jij je als fotograaf vrij om te maken wat je wilt?

"De meeste vrijheid ervaar ik in mijn autonome projecten. Daar kan ik een idee vanaf het eerste concept tot de laatste afdruk helemaal zelf vormgeven. Naarmate mensen je werk beter leren kennen, groeit ook het vertrouwen. Modellen, teams en opdrachtgevers durven steeds verder met je mee te gaan. Daardoor merk ik dat mijn werk steeds gelaagder en avontuurlijker wordt. Ik heb het gevoel dat ik nog maar aan het begin sta van wat ik wil maken."

Je werk leunt sterk op historie en nostalgie. Hoe combineer je dat verleden met werken van hedendaagse Nederlandse modeontwerpers?

"Veel ontwerpen van de modeontwerpers waarmee ik voor Velvet Scars heb mogen samenwerken, hebben iets klassieks, maar krijgen door materiaal, vorm of kleur iets eigentijds. In mijn beelden probeer ik hetzelfde te doen. Sommige werken leunen sterk op de geschiedenis en voelen bijna schilderachtig, maar zodra je beter kijkt zie je direct dat het over deze tijd gaat. Ik ben blij dat die balans is gelukt. Het voelt bijzonder dat de serie nu tussen de klassieke schilderportretten van het Pulitzer hangt."

Je werkt sinds 2017 vanaf een boerderij in de natuur, bij Twente. Wat voegt die afstand tot de hectische modewereld toe aan jouw creatieve proces en blik op het vak?

"Ik reis vaak af naar steden en werk regelmatig internationaal, maar juist daardoor is de rust van Twente zo waardevol. Het landschap, de vogels en de seizoenen houden me met beide benen op de grond. Ik probeer steeds meer een balans te vinden tussen de energie van de stad en de stilte van de natuur. Na een nacht in een drukke stad verlang ik vaak alweer naar een wandeling door het bos met mijn herdershond Merlot."

Je draait ook al tien jaar mee in de mode-industrie. Merken verkeren in financiële nood, we hebben de komst van AI. Waar vrees je voor, en waar kijk je naar uit?

"Ik denk dat het vooral belangrijk is om dicht bij je eigen stijl en handschrift te blijven en je niet te veel te laten afleiden door alles wat er in de digitale wereld gebeurt. Iedere vijf jaar zie ik weer een nieuwe ontwikkeling: van analoog naar digitaal, van social media naar AI. En ik zie modefotografen, stylisten en digitale ontwerpers als paddenstoelen uit de grond schieten.

Het is goed om AI te begrijpen en er je weg in te vinden, maar pure creatie komt uit al je zintuigen, en in mijn geval uit mijn handen en mijn ogen. Ik kijk er heel erg naar uit dat mensen weer gaan verlangen naar echte belevenissen.

Ik hoop dat ik over tien jaar met verschillende dimensies werk, het liefst zonder te veel digitale intelligentie: van 2D-beelden en 3D-installaties tot echte sprookjeswerelden waar je doorheen kunt wandelen en waarin je nog steeds heel duidelijk mijn handschrift proeft. Ook in film kan ik steeds meer mijn ei kwijt: mode beweegt, en muziek en stem ondersteunen dat."

De liefde, is waar Pride uiteindelijk over gaat. Je zei eens dat je liefde voor het modevak ook belangrijk vindt. Hoe kun je daar als professional aan bijdragen?

"Liefde is uiteindelijk de basis van alles. Ik probeer zoveel mogelijk liefde en aandacht in mijn projecten te stoppen; mensen voelen dat wanneer ze het werk zien. Op de set probeer ik een vertrouwde sfeer te creëren.

Als mensen zich veilig voelen, durven ze zichzelf te laten zien en lol te hebben; Zo ontstaan de mooiste beelden. Ik hoor gelukkig vaak van modellen en teamleden dat ze zich gezien en gehoord voelen tijdens het samenwerken. Als dat iets is waarvoor mensen mij later herinneren, zou ik dat een heel mooi compliment vinden."

Velvet Scars – A Kingdom of Courage is te zien tot en met 9 augustus in het Pulitzer Amsterdam